Na Placu Corazziego wystawiono historię protestu, który zmienił kraj

Na Placu Corazziego stanęła wystawa, która przypomina wydarzenia sprzed pół wieku bez szkolnego patosu. Plansze Instytutu Pamięci Narodowej prowadzą przez robotniczy protest z 1976 roku i pokazują, jak mocno odbił się on w Radomiu oraz innych miastach. To nie jest suchy zapis dat, lecz opowieść o ludziach, napięciu i skutkach, które wyszły daleko poza jeden czerwcowy wybuch. Dla przechodniów to krótki kontakt z historią, która wciąż ma ciężar.

• Na planszach wracają twarze i daty sprzed 50 lat
• Wystawa stoi w miejscu, które trudno minąć obojętnie

Na planszach wracają twarze i daty sprzed 50 lat

Ekspozycja IPN zestawia archiwalne zdjęcia z krótkimi opisami wydarzeń, które zaczęły się od robotniczego buntu w Radomiu, Płocku i Ursusie. Wystawa nie zamyka tematu w jednym mieście – pokazuje też, że podobne emocje i napięcia pojawiały się w mniejszych ośrodkach. Dzięki temu można zobaczyć nie tylko sam protest, ale też szerszy obraz tamtego lata: przyczyny, przebieg i to, co przyszło później.

To ważne zwłaszcza teraz, gdy zbliża się 50. rocznica protestów robotniczych. Zamiast pomnikowego tonu pojawia się konkret: fotografie, opisy i fakty, które składają się na historię trudną, ale potrzebną do zrozumienia, skąd wzięła się późniejsza droga do wolności.

Wystawa stoi w miejscu, które trudno minąć obojętnie

Plac Corazziego daje tej ekspozycji prosty, miejski kontekst. Nie trzeba wchodzić do muzeum ani planować dłuższej wizyty – wystarczy chwila w centrum, by zatrzymać wzrok na planszach i wrócić myślami do wydarzeń sprzed dekad. Taka forma działa dobrze właśnie dlatego, że nie odcina historii od codzienności.

Wystawę można oglądać do 23 lipca, więc jest jeszcze czas, by spokojnie do niej podejść. Dla jednych będzie to przypomnienie dobrze znanych faktów, dla innych pierwsze spotkanie z opowieścią o proteście, który zapisał się nie tylko w historii Radomia, ale i w szerszej pamięci o Polsce lat 70.

na podstawie: Urząd Miasta Radom.